Ik heb vandaag een liedje gehoord. Van dat moment voelde ik me veel beter. Ik weet niet waarom. Ik ben zeker dat op jullie muziek ook invloed hebben. Ik heb een liedje over liefde gehoord. Nu moet ik een onzin zeggen, ik hou van liefde :D. Toen ik thuis kwam (appartement in Belgrado, mijn huis is in Uzice :) ) moest ik dat liedje opnieuw horen. Ik heb meer dan 10 keren het beluisterd en dan kwam mijn zus thuis. Ik wist niet of ze boos of gelukkig is dus stop ik met luisteren. Maar ik moets alleen een keer meer dat liedje horen. Dat liedje maakt een raar gevoel in mijn maag en ik kan niet met glimlachen stoppen. Ik voel me verliefd, gelukkig. Dat liedje had dezelfde invloed op mijn zus (ze is altijd verliefd :)). Mijn hele dag was uitstekend. Een liedje maakte mijn dag goed. Nu zit ik met mijn zus en luister naar muziek. We luister niet meer naar dat liedje dat me en ze gelukkig maakte. We praten meer dan we muziek luisteren. Ik ben zo gelukkig dat ik zussen heb.

Nee, nee, ik kan niet nu huilen. Maar het is heel hard om dat niet te doen. Ik zit voor het raam. Misschien kan ik uit het raam kijken en huilen, niemand kan dan zien dat ik huil. Maar nee, mijn ogen zullen rood zijn en misschien zal de vrouw die naast mij zit horen dat ik huil en dan zal ze me vragen stellen en ik hou niet ervan. Ik kan niet geloven dat ik me zo erg voel. Ik wist niet dat ik zo veel van het hou. Ik dacht dat daar heel saai is en nu, nu wil ik huilen. Ik ben voor 3 maanden daar niet gegaan. Misschien wil ik huilen omdat ik mijn ouders miste? Maar ik zag mijn ouders drie weken geleden. Zij waren in Belgrado. Ooo, mijn stad is heel mooi. Ik hou van de huivels die ik uit het raam kan zien, en de rivier en mijn bassisschool, ik hou van alles. Hoe kan dat zijn dat ik hier saai vond? Dat weet ik nu niet. De autobus stopte. Ik ging uit. De lucht in Užice is heel anders dan de lucht in Belgrado. De straten zijn strakker. Ik voel me nu heel beter en nu voel ik me volledig. Ik wandelde voor een paar uren alleen en ik ging naar de plaatsen waarvan ik hou. Je kan niet geloven hoe mooi Užice is. Maar iedereen denkt dat hun stad mooi is. Ik denk dat ook maar voor mij is mijn stad de mooiste stad ter wereld.

Fist

Fist- ik heb nooit van zo iets gehoord maar gisteravond was ik daar. De mensen van de FDU maken dat elke jaar. Wat maken zij?
Tentoonstellingen. Studenten maken tentoostellingen. Het is heel interessant. Daar waren studenten van Slovenia, Macedonia, Nederland en Servie en we hebben een gelegenheid om werk van die mensen te zien en om mensen van andere landen leren te kennen. Het is een beetje moeilijk omm Engels vertaling te lezen en op hetzelfde moment op acteurs te kijken.
Jullie moeten eens daar gaan en dat zien. De nieuwe kunstenaars en de werk van hem dat misschien nooit meer zal getoond worden en misschien zullen jullie een kans om met een nederlander te praten hebben, zoals ik.Ik heb een meisje en haar vader lerenkennen. Ze zijn uit Amterdam en ik heb overal met hen gepraat. Ik moet alleen zeggen dat op de fist heel interessant was en ik wil zeker volgende jaar ook gaan.

Ongelukkig nummer
Mijn vrienden denken dat ik bijgelovig zijn. Oké, ik ben bijgelovig . Ik weet te veel dingen dat geluk of ongeluk brengen en ik draag rode draad aan mijn linkerhand.
Ik zal nu iets schrijven en ik weet dat jullie dat niet hebben geweten.
13 (mijn gelukkig nummer) is ongelukkige nummer.
Jullie allemaal weten dat 13 ongelukkige nummer is. In sommige landen is er geen 13 verdieping, geen landing met nummer 13, geen zitplaats met nummer 13 en jullie weten al dat. Ik moet nog iets schrijven. De economie verlies op elke vrijdag 13 meer dan 900 miljoen dollars omdat mensen op die dag hun alledaagse activiteiten vermijden. Maar jullie weten niet dat....
4(nummer die ik in basketbal 8 jaren heb gedragen) is ongelukkig nummer in Japan.
Ze denken dat nummer 4 ongelukkig is. In hun taal nummer 4 en dood op dezelfde menier uitsproken zijn-shi. In Japan nummer 4 bestaat niet. Nummer 4 deelde ze niet uit.
Interessant hé? Nummers 4 en 13 brengen ongeluk en die nummers zijn mijn gelukkige nummers. Dat moet zijn omdat ik bijgelovig ben!

Gevoels verliezen!
Het is alweer hier. Ze heeft nooit dat in twijfel trekken. Het is besloten en ze weet niet waarom.
Astublieft, huil je niet. Ik was op dezelfde plaats als je. Ik weet hoe je voel.- zegt Z.
We allemaal waren daar. We allemaal voelden dat.
Maar ze konde niet met die gevoel alweer handelen.
Ze konde niet alweer alleen zijn.
Ze was gewend aan hem.
Nu, voor vierde keer, voelde ze dezelfde pijn.
Ze dacht dat de probleem in haar was en dat ze iets verkeerd deed.
Maar nee, het probleem was niet ze.
Hij verlaat ze. Hij vertelde haar leugens. Haar leven één grote leugen was.
Ze huilde dagenlang van pijn en dat was de laatste keer dat ze gehuild heeft en dat ze haar haart heeft geopend.
Ze werd dezelfde persoon als hij! Ze dacht dat dat goed was, maar..... nu, voel ze niets.

Eenzaamheid is een ziekte

Eenzaamheid is een gevoel dat iedereen kent. Een gevoel van leegte. Een gevoel van niet -verbonden zijn met de anderen, met de wereld. Iedereen weet wat het is. Niet iedereen kan er goed mee omgaan.
Als je eenzaam voelt dat betekent dat er iets niet in de orde is. Je moet proberen om oorzaak te vinden en je hoeft zeker niet geïsoleerd te zijn. Je kan niet zitten en zeggen: Oke, ik voel me eenzaam en dat is dat. Je moet vechten omdat het alleen erger kan worden.
We denken dat wij eenzaam niet kan zijn. Eenzame mensen zijn oud of zij hebben geen vrienden. Dat is incorrect. Wij maken het probleem dan. Als deze gevoel te lang duurt dan is het te laat om alleen iets te proberen doen omdat wij te pessimistisch en te teleugesteld hebben geworden.
Wat dan? Dan moet iemand je helpen. Maar wie? Wie kan zien dat je eenzaam bent? Je komt niet met de vraag: "Help mij van mijn eenzaamheid af".
Ik weet niet maar jullie mensen kunnen mij helpen. Hoe kunnen wij dat zien? Hoe kunnen wij helpen? Hoe kunnen wij zien dat we probleem hebben? Ben ik eenzaam? Zijn jullie eenzaam?

Geen inspiratie hebben...

Ik heb geen idee wat kan ik in deze blog schrijven... Grapje 
We zijn jonge mensen. Hoe kan dat zijn dat we geen inspiratie hebben? Misschien hebben wij inspiratie maar we denken dat dat te stom is om in blog te schrijven of misschien hebben mensen inderdaad geen inspiratie. Ik kan niet geloven dat iemand een boek moet lezen om iets te schrijven. Wij kunnen over weer, voedsel, kleren, perfumes enz. om een interessant manier schrijven. Ik zie altijd de wereld in zwart en wit dus mijn blogen zullen niet romantisch, optimistisch, fantasierijk zijn (zelden heb ik uitzonderingen) maar elke persoon hebben hun manier van schrijven. Het is normaal. Niemand kan hetzelfde smaak hebben dus vonden zij je blog niet leuk maar nu moeten ze je blogen lezen om reactie te schrijven en je kan overal schrijven alleen om 100 of 200 worden te verzamelen .